راه حل

داشتم فکر میکردم که ما آدم ها اکثر اوقات نمیدانیم باید از چه راهی اقدام کنیم یا وقتی میخواهیم حرفی بزنیم نمیدانیم چگونه بگوییم که موثر واقع شود. راستش را بخواهید حتی اگر چهل و پنج سالمان شود یا پنجاه ساله باشیم هم ممکن است مشتبه شویم،باور نمیکنید؟برای تان یکمثال میزنم؛ آن روز تویکلاس نشسته بودیم،دوشنبه بود و زنگ آخر ،یکی از معلم هایی که در ابهت و خشونت و کلام نافذ شهره ی شهر است در را با سرعت بازکرد ،باد در غبغب انداخته و سینه سپر کرده به سمت کلاس آمد،سلامی داد که بر تن ها رعشه انداخت و شروع کرد به گله و شکایت، با لحنی پر از اخم و نکوهش و ملامت که شما نمیدانید و هیچ به یاد ندارید،شما فلانید و بهمانید و دیگر نمیدانم با شما باید چه کرد اضافه گویی نکنم،ادامه اش را خودتان حدس بزنید،انقدر این تخریب را ادامه داد که که کسی لب بر نیاورد و چیزی نگفت. میخواستم بگویم اگر یک روزی معلم شدید یا درجامعه به جایی رسیدید که فرد یا افرادی زیر دست شما بودند،به جای گله کردن و تخریب فرد مقابل،راه حلی جلوی پایشان بگذارید.تفاوت افراد تجربه دیده با تازه کار ها در همین است،آن ها راه های مختلف را رفته و تجربهکرده اند و طبعا میدانند کدام راه سریع تر به هدف می رسد. همیشه پیدا کردن راهی دیگر بهتر از یکجا نشستن و ناله کردن است.

زخم...